شیوع ویروس‌ های نو ظهور

آنفلوانزای پرندگان

ویروس آنفلوانزای پرندگان، در صورت جهش ژنتیکی به یکی از خطرناکترین بیماری های مشترک میان انسان و حیوان تبدیل می شود. کسانی که با پرندگان به خصوص از نوع وحشی آنها در ارتباط هستند بیشتر از بقیه در معرض ابتلا به این بیماری قرار دارند. این گروه شامل روستاییان، کارکنان مرغداری ها فروشنده های طیور، شکارچیان، دامپزشکان، کارکنان دامپزشکی و کشتارگاه ها، کارگاه های پَرشویی و تبدیل ضایعات، مراکز توزیع و عرضه مرغ، فروشگاه ها و نمایشگاه های پرندگان، و بالاخره تمام مصرف کنندگان می شوند. نحوه انتقال این بیماری بسیار سریع انتفاق می افتد. به عنوان مثال تماس مستقیم با پرندگان آلوده و بیمار، هر گونه تماس با مدفوع و ترشحات پرندگان و وسایل آلوده آنها، کشتن و کندنِ پَر طیور و ماکیان آلوده به این ویروس و حتی تنفس هوای آلوده به این ویروس می تواند یک فرد بالغ را سریعا بیمار کند. وجود گراز در کنار پرندگان آبزی و بوم به شخصه می تواند نمایانگر آنفولانزای طیور باشد زیرا خوک می تواند ناقل این بیماری باشد.

 در مورد راه های پيشگيری از این بيماری مسری می توان گفت که افراد باید از ورود پرندگان وحشي به محل نگهداری مرغ از طريق نصب توری و ترميم خرابيهای آن جلوگیری بکنند. همچنین اصول بهداشتي و امنيت زيستي در مرغداری های صنعتي باید به صورت جدی رعایت شود. جهت این کار می توان محل پرورش مرغ و تجهيزات آن قبل از جوجه ريزی را به صورت کلی ضد عفونی کرد و از ورود حيوانات ديگر به عنوان ناقلين مکانيکي به محل پرورش مرغ ممانعت نمود. به این طریق هم انسان و هم حیوانات از شر این بیماری در امان خواهند بود.

بیماری تب خونریزی‌دهنده ماربورگ

بیماری ویروسی و خطرناک ماربورگ – MVD یک بیماری نادر اما با تب خونریزی دهنده شدید است که عامل ایجاد بیماری ویروسی ماربورگ است. ویروس ماربورگ از همان خانواده‌ خطرناک ویروس ابولا است. ویروس ماربورگ نخستین بار در سال 1967 میلادی در ماربورگ آلمان شناسایی شد که حدود 31 نفر بیمار شدند و در این میان 7 نفر جان خود را از دست دادند. ویروس ماربورگ در بین انسان‌ ها معمولا توسط افرادی منتشر می‌ شود که مدت زمان طولانی در غار ها و معادنی که خفاش زیاد دارند به سربرده‌اند. جالب است بدانید که ویروس ماربورگ در میان انسان‌ ها از طریق مایعات بدن و تماس با رختخواب و لباس و البته سوزن آلوده منتشر می‌ شود.

خون و ترشحات جنسی افراد بیمار حتی بعد از زمان بهبودی هم می‌ تواند تا ماه‌ ها بعد افراد دیگر را مبتلا کند. افرادی که به ویروس ابولا یا ماربورگ مبتلا می‌ شوند معمولا تا هنگامی که علامت‌ دار نشده‌ اند، بیماری را انتقال نمی‌ دهند. افراد خانواده بیمار که از او مراقبت می‌ کنند یا کسانی که بیمار فوت شده را تدفین می‌ کنند می‌توانند به این ویروس مرگبار آلوده شوند. از علائم این بیماری می توان به قرمزی چشم‌ ها، بثورات پوستی بر آمده، درد در قفسه سینه و سرفه، گلو درد، کاهش وزن شدید، کبودی، خونریزی داخلی، اسهال آبکی، شکم درد، تهوع و استفراغ اشاره کرد.

آبله‌میمون

آبله‌ میمون یک بیماری عفونی واگیرا ناشی از ویروس آبله‌ میمون است که می‌ تواند در بعضی از جانوران و نیز انسان ایجاد شود. نشانه‌ های اولیه آبله‌ میمون با تب، سردرد، درد های ماهیچه‌ ای، لنفادنوپاتی و احساس خستگی شروع می‌ شود. با آغاز تب، التهاب‌های پوستی و جوش صورت ایجاد می‌شوند و سپس به سایر قسمت‌های بدن، معمولاً کف دست‌ها و کف پا گسترش می‌یابند. این جوش‌ها که می‌توانند خارش زیادی ایجاد کنند چندین‌بار تغییر حالت می‌دهند تا در نهایت یک جای زخم ایجاد می‌شود که بعداً می‌ریزد. زمان قرار گرفتن در معرض تا آغاز نشانه‌ ها حدود ۱۰ روز است. مدت زمان نشانه‌ های بیماری معمولاً دو تا چهار هفته است. تشخیص ضایعه های این بیماری را می‌ توان با آزمایش دی‌ ان‌ ای ویروسی تأیید کرد. این بیماری می‌ تواند شبیه آبله‌مرغان باشد. جالب است بدانید ضایعات می‌ توانند باعث باقی ماندن جای زخم شوند.

عفونت آبله‌ میمون معمولاً بین ۱۴ تا ۲۱ روز طول می‌ کشد و خود به خود اما همراه با درد برطرف می‌ شود. تا کنون هیچ درمانی برای آبله‌ میمون یافت نشده است اما با پیشگیری از سرایت، می‌ توان از گسترش آن جلوگیری کرد. واکسن آبله می‌ تواند با ۸۵ درصد اثر بخشی از عفونت جلوگیری کند. انتقال ویروس آبله میمون زمانی اتفاق می‌ افتد که فرد از طریق حیوان، انسان یا مواد آلوده با ویروس تماس پیدا کند. همچنین ویروس از طریق پوست آسیب دیده، دستگاه تنفسی یا غشا های مخاطی (چشم، بینی یا دهان) وارد بدن می‌ شود. انتقال از حیوان به انسان ممکن است از طریق گاز گرفتن یا خراش، تهیه گوشت بوته، تماس مستقیم با مایعات بدن یا از طریق بسترهای آلوده رخ دهد. تصور می‌شود که انتقال از انسان به انسان عمدتاً از طریق قطرات تنفسی بزرگ اتفاق می‌ افتد. سایر روش‌ های انتقال از انسان به انسان شامل تماس مستقیم با مایعات بدن یا مواد ضایعه و تماس غیر مستقیم با مواد ضایعه از طریق لباس‌ ها و یا ملحفه‌ های آلوده است.

ویروس کرونا

ویروس جدید کووید (Coronavirus 2019) یا 2019-nCoV بیماری است که باعث بیماری تنفسی در افراد می‌شود و می‌تواند از فردی به فرد دیگر گسترش یابد. این ویروس برای اولین بار طی تحقیقات مربوط به شیوع بیماری در ووهان (Wuhan) چین شناسایی شد. در ایالات متحده مشخص شد این ویروس از فردی به فرد دیگر در تماس‌ های نزدیک منتشر میشود. اکنون، بیشترین خطر ابتلا به این عفونت مربوط به افرادی است که در چین هستند یا به چین سفر کرده‌ اند.

ویروس در ابتدا از تماس حیوان به انسان منتقل شده‌است. ویروس مرس از شتر به انسان و ویروس سارس از نوعی گربه به انسان انتقال یافته بودند.[نیازمند منبع] در مورد ویروس جدید هنوز منشأ احتمالی به صورت دقیق مشخص نیست. انتقال انسان به انسان معمولاً زمانی اتفاق می‌افتد که شخصی با مایعات ترشحی شخص آلوده (مثلاً قطرات سرفه) در تماس باشد. بسته به بیماریزایی ویروس، سرفه، عطسه و دست دادن می‌تواند سبب انتقال شود. تماس با لوازم و اشیایی که شخص آلوده لمس کرده‌ است نیز می‌ تواند باعث انتقال بیماری شود. از اعلائم کرونا تب بالای ۳۸ درجه، اختلال در تنفس، کبودی لب و صورت، احساس درد یا فشار مداوم در قفسه­ سینه، بروز گیجی (با وضعیت روانی فرق دارد) و سخت بیدار شدن، حتی وقتی دیگران سعی می­‌کنند فرد بیمار را بیدار کنند.

ویروس جدید BtSY2 و شیوع ویروس‌ های نو ظهور

BtSY۲ گونه جدیدی از خانواده ویروس کرونا است، اما از سویه‌های کرونا نیست. کرونا برای اولین بار از جمهوری خلق چین نشأت گرفت که در نتیجه این بیماری میلیون‌ها نفر در دنیا جان خودشان را از دست دادند. موارد ابتلا به کرونا در برخی کشورها رو به افزایش و در برخی دیگر کشورها در سراسر جهان رو به کاهش است. ویروس BtSY۲ نیز مانند کرونا ویروس دارای یک دامنه اتصال گیرنده است. دامنه اتصال گیرنده، یک بخش کلیدی از پروتئین‌هایی هستند که برای اتصال به سلول‌های انسان استفاده می‌شوند. این روند مشابه روند ابتلا به ویروس کرونا است که نشان می‌دهد این ویروس می‌تواند به انسان‌ها نیز منتقل شود. این مطالعات توسط دانشمندان دانشگاه سون یات سن (SYSU) چین، و موسسه کنترل بیماری‌های بومی یوننان و دانشگاه سیدنی (USYD) انجام شده است. این گروه پژوهشی در موردشیوع ویروس‌ های نو ظهور و جدید هشدار داده‌اند.

آیا شیوع بیماری های ویروس‌ی در حال افزایش است؟